Obraz emanuje dynamiczną mieszanką kolorów i kształtów. Dominuje mroczna czerń, przerywana intensywnymi akcentami czerwieni, błękitu i zieleni. Kompozycja jest chaotyczna, a jednocześnie hipnotyzująca, z mniej lub bardziej wyraźnymi białymi liniami wijącymi się przez całe płótno. Całość przypomina abstrakcyjny taniec barw i form, który przyciąga wzrok swoim „expressive” charakterem. Atmosfera obrazu jest tajemnicza i trochę niepokojąca, jak coś, co mogłoby pochodzić z głębin podświadomości. Patrząc na to dzieło, można poczuć się jak w innym świecie, gdzie reguły logiki zostają zawieszone, a jedynym przewodnikiem jest intuicja artysty. Technika malarska zdaje się łączyć zarówno pociągnięcia pędzla, jak i bardziej energiczne, ekspresyjne gesty. Dzieci powiedziałoby: „To wygląda jak sen o kosmosie!” Bo przecież w wyobraźni wszystko jest możliwe. Całość jest jak symfonia chaosu, z domieszką spokoju, który może być odczytany na różne sposoby, w zależności od nastroju odbiorcy. Coś we mnie sprawia, że obraz pobudza moje myśli i emanuje pewnym niewyrażalnym uczuciem, jakby chciał opowiedzieć jakąś głębszą historię.