Ten obraz pełen jest geometrycznych form i kontrastujących kolorów. Dominują odcienie niebieskiego i pomarańczowego, które żywiołowo przeplatają się z ciemnym granatem i odcieniami zieleni. Kompozycja jest jak zagadka złożona z prostokątów i trójkątów, które przypominają miasto żyjące w rytmie chaosu. W samym centrum widać prostokątne, soczysto-pomarańczowe pasy, które przyciągają wzrok niczym portale do innego wymiaru. Całość emanuje skomplikowanym nastrojem; jest w niej coś nostalgicznego, ale i optymistycznego, jak w „dream” o nowym początku.

Artysta posłużył się techniką malarską, gdzie grube pociągnięcia pędzla nadają fakturze dynamiczny charakter. Wygląda to jak zderzenie chaotycznych emocji z próbą harmonii. Jest tu trochę z abstrakcjonizmu, który przypomina o wolności interpretacji. Może to być podróż po własnym wnętrzu, szukając balansu między porządkiem a spontanicznością.

Patrząc na ten obraz, czuję dziwną mieszankę radości i niepokoju. Jakie emocje on wywołuje? Jestem oszołomiona. To jak zabawa w odkrywanie tajnych drzwi do krainy pełnej niespodzianek i tajemnic. „To jest dom na księżycu!”, powiedziałby pewnie siedmioletni Jaś, widząc te kształty na własne oczy. Po prostu wow.