Fryzjer

Scena z życia codziennego. 

Podczas wakacji w Tunezji, na klimatycznej Djerbie, ujrzałam salon fryzjerski. Przy jednej z ruchliwej dróg nad wejściem do zakładu wisiał slogan BARBER. Było to małe pomieszczenie, z lustrem ustawionym na wprost drzwi. Wewnątrz było dużo przedmiotów rozrzuconych niczym ‚‚bałagan artysty’’. Lustro było brudne, z licznymi zaciekami, na stole kilka starych grzebieni i kosmetyków, skórzany fotel pamiętający niejednego klienta uginał się pod własnymi zmarszczkami na wiekowej skórze. Właśnie siedział na nim kolejny mężczyzna pragnący odświeżyć swój wygląd. Nad nim pochylał się starszy, skromnie ubrany pan, który ze skupieniem i radością w oczach delikatnie muskał i przycinał włosy siedzącego przed nim towarzysza. 

Wokół było dużo zamieszania, jeżdżących samochodów, robotników i zwyczajnych przechodniów. Słońce biło wprost na lustro, które enigmatycznie podbijało sylwetki znajdujące się w salonie. Pośród tego chaosu ujrzałam ‚‚zwykłe‘‘ wydarzenie, które urzekło mnie swoją prostotą. Czas jakby się zatrzymał.